Wszystko o słuchu

Normy słuchu

Uby­tek słu­chu nie jest zde­fi­nio­wa­ny w spo­sób jed­no­li­ty. Ist­nie­je kil­ka norm, na pod­sta­wie któ­rych okre­śla się nie­do­słuch.
W Pol­sce moż­na się spo­tkać z dwie­ma nor­ma­mi: WHO z 1997 roku oraz BIAP. Pierw­sza nor­ma jest sto­so­wa­na czę­ściej, dru­ga, ze wzglę­du na ostrzej­sze kry­te­ria, wyko­rzy­sty­wa­na czę­ściej do oce­ny słu­chu dzie­ci. Nale­ży przy tym pamię­tać, że sam fakt ist­nie­nia nor­my nie obli­gu­je wszyst­kich do jej sto­so­wa­nia. Stąd cza­sa­mi moż­na spo­tkać np. oce­ny pro­cen­to­we uszko­dze­nia słu­chu.

Nor­ma WHO ’97 jest obec­nie sto­so­wa­na tak­że przez leka­rzy laryn­go­lo­gów, zgod­nie z wytycz­ny­mi NFZ. Uby­tek słu­chu jest śred­nią wyzna­czo­ną z pro­gu sły­sze­nia dla trzech lub czte­rech czę­sto­tli­wo­ści: 500 Hz, 1000 Hz, 2000 Hz, 4000 Hz.

Kla­sy­fi­ka­cja stop­ni ubyt­ków słu­chu wg BIAP:

  • 0–20 dB – nor­ma sły­sze­nia
  • 21–40 dB– lek­ki uby­tek słu­chu
  • 41–70 dB- umiar­ko­wa­ny uby­tek słu­chu
  • 71–90 dB- znacz­ny uby­tek słu­chu
  • powy­żej 91 dB- głę­bo­ki uby­tek słu­chu

normy sluchu

 

Kla­sy­fi­ka­cja stop­ni ubyt­ków słu­chu wg WHO:

Sto­pień
uszko­dze­nia
słu­chu
Wynik bada­nia
w dB
 Wpływ na czyn­no­ści słu­chu                Zale­ce­nia
0-brak  poni­żej 25 dB  Brak lub bar­dzo małe pro­ble­my ze słu­chem. Peł­ne sły­sze­nie szep­tu. -
1- małe             26–40 dB Moż­li­wość sły­sze­nia i powta­rza­nia słów mówio­nych nor­mal­nym gło­sem z odle­gło­ści 1m. Pora­da audio­lo­gicz­na: moż­li­wa potrze­ba apa­ra­tu słu­cho­we­go
2- umiar­ko­wa­ne  41–60 dB Moż­li­wość sły­sze­nia i powta­rza­nia słów mówio­nych pod­nie­sio­nym gło­sem z odle­gło­ści 1m.  Zwy­kle apa­rat słu­cho­wy jest reko­men­do­wa­ny
3- duże  61–80 dB  Moż­li­wość sły­sze­nia nie­któ­rych słów wypo­wia­da­nych krzy­kiem do ucha lep­sze­go Apa­rat słu­cho­wy jest koniecz­ny. Jeśli jest on nie­do­stęp­ny wska­za­na nauka czy­ta­nia mowy z ust i śpie­wu.
4- głę­bo­kie 
(włą­cza­jąc głu­cho­tę) 
 powy­żej 81 dB Nie­moż­ność sły­sze­nia i rozu­mie­nia słów, nawet wypo­wia­da­nych krzy­kiem Apa­rat słu­cho­wy może poma­gać w rozu­mie­niu słów. Koniecz­na jest dodat­ko­wa reha­bi­li­ta­cja. Duże zna­cze­nie rozu­mie­nia mowy z ust.

Źró­dło: Śli­wiń­ska- Kowal­ska M., Kry­te­ria oce­ny sły­sze­nia u osób wyko­nu­ją­cych pra­cę wyma­ga­ją­cą dobrej spraw­no­ści słu­chu, “Oto­la­ryn­go­lo­gia” 2013 nr 12(3)

.….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….

Warto przeczytać

Arty­kuł 1. “Sto­pień ubyt­ku słu­chu a spe­cy­ficz­ne trud­no­ści szkol­ne”     Prywatne_szkoly_lepsze_5675261 Arty­kuł 2. “Sto­pień ubyt­ku słu­chu a roz­wój mowy u dziec­ka”fotolia-717477-subscript-421c3e9,465,310,1,0
 Arty­kuł 3. “Spe­cjal­ne potrze­by edu­ka­cyj­ne dzie­ci z uszko­dzo­nym narzą­dem słu­chu”

edukacja

 Arty­kuł 4. “Stop­nie ubyt­ków słu­chu a zdol­ność per­cep­cji mowy (Sie­mens)”

girl-feeding-baby_276px

 

 

.….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….

Przyczyny i rodzaje ubytków słuchu

 

Do utra­ty słu­chu naj­czę­ściej docho­dzi powo­li, na prze­strze­ni wie­lu lat, a skut­ki nie­do­sły­sze­nia ujaw­nia­ją się stop­nio­wo. Ten powol­ny pro­ces skut­ku­je tym, iż oso­bom nie­do­sły­szą­cym trud­no oce­nić, czy cier­pią na nie­do­słuch i od kie­dy pro­ble­my ze słu­chem poja­wi­ły się w codzien­nym funk­cjo­no­wa­niu.  Pierw­szy­mi oso­ba­mi, któ­re uświa­da­mia­ją sobie że coś jest nie tak są czę­sto krew­ni, przy­ja­cie­le czy zna­jo­mi z pra­cy. 

Nie tyl­ko oso­by w pode­szłym wie­ku cier­pią z powo­du ubyt­ku słu­chu. Nie­do­słuch jest czę­stym zja­wi­skiem wśród osób we wszyst­kich prze­dzia­łach wie­ko­wych, rów­nież u dzie­ci. 

Przy­czy­ny ubyt­ku słu­chu moż­na podzie­lić według róż­nych kry­te­riów. I tak, może­my wyróż­nić:

  • uby­tek słu­chu pier­wot­ny ( gene­tycz­ne uszko­dze­nie słu­chu, w tym zespo­ły cho­ro­bo­we, wady naby­te w okre­sie pre­na­tal­nym i oko­ło­po­ro­do­wym),
  • uby­tek słu­chu wtór­ny (nie­do­słu­chy wywo­ła­ne cho­ro­ba­mi lub infek­cja­mi: np. prze­wle­kły stan zapal­ny ucha, oto­skle­ro­za, cho­ro­ba Menie­ra, guz na ner­wie słu­cho­wym;  ura­zy aku­stycz­ne i mecha­nicz­ne, zatru­cia far­ma­ko­lo­gicz­ne, cho­ro­by nowo­two­ro­we czy nie­do­słu­chy postę­pu­ją­ce wraz z wie­kiem (tzw. pres­by­acu­sis)

.….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….…..

WIEK CZĘSTOŚĆ
WYSTĘPOWANIA NIEDOSŁUCHU
nowo­rod­ki 2–3%
do 18 roku życia 5,00%
19–44 rok życia 4,5–5%
45–64 rok życia 14,00%
65–74 rok życia 23,00%
powy­żej 75 roku życia 35,00%

 

Ze wzglę­du na typ nie­do­słu­chu, tj. miej­sce uszko­dze­nia dro­gi słu­cho­wej, wyróż­nia się:

 

NIEDOSŁUCH PRZEWODZENIOWY- cha­rak­te­ry­zu­je się uszko­dze­niem lub blo­ka­dą dro­gi słu­cho­wej w uchu zewnętrz­nym lub środ­ko­wym. Cechą cha­rak­te­ry­stycz­ną dla tego typu nie­do­słu­chów jest obni­że­nie pro­gu sły­sze­nia w paśmie niskich czę­sto­tli­wo­ści, a tak­że wystę­pu­ją­ca rezer­wa śli­ma­ko­wa. War­to pamie­tać, że nie­do­słu­chy prze­wo­dze­nio­we, w więk­szo­ści przy­pad­ków, są nie­do­słu­cha­mi odwra­cal­ny­mi (po lecze­niu far­ma­ko­lo­gicz­nym lub zabie­gach oto­la­ryn­go­lo­gicz­nych).

NIEDOSŁUCH ODBIORCZY- cha­rak­te­ry­zu­je się uszko­dze­niem komó­rek słu­cho­wych w uchu wewnętrz­nym (w śli­ma­ku). Nie­do­słu­chy odbior­cze są naj­czę­ściej wystę­pu­ją­cym typem nie­do­słu­chu u osób star­szych i dzie­ci. Ich cechą cha­rak­te­ry­stycz­ną jest obni­że­nie pro­gu sły­sze­nia w paśmie wyso­kich czę­sto­tliow­ści, co powo­du­je w kon­se­kwen­cji nara­sta­ją­ce pro­ble­my ze zro­zu­mie­niem mowy (zwłasz­cza w warun­kach hała­su lub roz­mo­wy wie­lu osób jed­no­cze­śnie).

Nie­do­słu­chy odbior­cze są nie­do­słu­cha­mi trwa­ły­mi. Jedy­ną for­mą popra­wy sły­sze­nia są w tym przy­pad­ku urzą­dze­nia wspo­ma­ga­ją­ce sły­sze­nie, takie jak apa­ra­ty słu­cho­we czy implant śli­ma­ko­wy.

NIEDOSŁUCH MIESZANY- cha­rak­te­ry­zu­je się połą­cze­niem kom­po­nen­tów prze­wo­dze­nio­wych i odbior­czych. Nie­do­słu­chy typu mie­sza­ne­go są nie­do­słu­cha­mi o obni­żo­nym pro­gu sły­sze­nia (zarów­no prze­wod­nic­twa powietrz­ne­go, jak i kost­ne­go), cha­rak­te­ry­zu­ją­cy­mi się przy tym wystę­pu­ją­cą rezer­wą śli­ma­ko­wą.

Jak słyszymy ?

Słuch to narząd zmy­słu, któ­re­go prio­ry­te­tem jest utrzy­ma­nie komu­ni­ka­cji. Do sły­sze­nia wyko­rzy­stu­je­my sze­reg ele­men­tów, począw­szy od mał­żo­wi­ny usznej, a na ośrod­kach słu­cho­wych mózgu skoń­czyw­szy. Przez narząd słu­chu dźwięk odbie­ra­ny jest dwo­ja­ko: dro­gą powietrz­ną i dro­gą kost­ną. Na dro­gę powietrz­ną skła­da­ją się: ucho zewnętrz­ne — od mał­żo­wi­ny, przez prze­wód słu­cho­wy do bło­ny bęben­ko­wej oraz ucho środ­ko­we — od bło­ny bęben­ko­wej, przez układ koste­czek słu­cho­wych do recep­to­ra. Dro­ga kost­na to kość czasz­ki, któ­ra prze­no­si drga­nia (dźwięk) bez­po­śred­nio do recep­to­ra, z pomi­nię­ciem dro­gi powietrz­nej. Do sły­sze­nia wyko­rzy­stu­je­my przede wszyst­kim dro­gę powietrz­ną, za jej pomo­cą uszy odbie­ra­ją nawet bar­dzo ciche dźwię­ki. 

 

BUDOWA RECEPTORA SŁUCHU

droga słuchowa

Narząd słu­chu dzie­li się na trzy czę­ści: ucho zewnę­trze, środ­ko­we i wewnętrz­ne.

Ucho zewnętrz­ne:

  1. Mał­żo­wi­na uszna, któ­ra odbie­ra dźwię­ki z oto­cze­nia, wzmac­nia o ok. 5 dB i kie­ru­je je do prze­wo­du słu­cho­we­go zewnętrz­ne­go.
  2. Prze­wód słu­cho­wy zewnętrz­ny, skła­da­ją­cy się z czę­ści chrzęst­nej (1/3 prze­wo­du słu­cho­we­go) i czę­ści kost­nej (2/3 prze­wo­du słu­cho­we­go). W czę­ści chrzest­nej znaj­du­ją się gru­czo­ły pro­du­ku­ją­ce wosko­wi­nę (zawie­ra prze­ciw­cia­ła) oraz wło­sy. Prze­wód słu­cho­wy zewnętrz­ny kie­ru­je dźwięk do dal­szej czę­ści narzą­du słu­chu, a tak­że wzmac­nia dźwięk w wąskim paśmie czę­sto­tli­wo­ści (2,7 kHz) o ok. 13 dB.

Ucho środ­ko­we:

  1. Bło­na bęben­ko­wa – jest owal­na, ma kolor per­ło­wo-sza­ry, zmie­nia dźwięk w drga­nia mecha­nicz­ne.
  2. Kostecz­ki słu­cho­we: mło­te­czek, kowa­deł­ko i strze­miącz­ko. Łań­cuch tych trzech małych koste­czek prze­ka­zu­je drga­nia mecha­nicz­ne do ucha wewnętrz­ne­go.

Ucho wewnętrz­ne:

  1. Śli­mak ma postać podob­ną kształ­tem do musz­li śli­ma­ka. Drga­nia mecha­nicz­ne prze­ka­za­ne przez kostecz­ki słu­cho­we, wpra­wia­ją w ruch płyn zawar­ty w śli­ma­ku. Ruch pły­nu powo­du­je ruch rzę­sek słu­cho­wych do przo­du i do tyłu. W ten spo­sób gene­ro­wa­ne są impul­sy elek­trycz­ne odbie­ra­ne przez nerw słu­cho­wy. Rzę­ski słu­cho­we zgro­ma­dzo­ne na jed­nym z koń­ców śli­ma­ka odpo­wia­da­ją za prze­ka­zy­wa­nie dźwię­ków o niskiej czę­sto­tli­wo­ści, a te z dru­gie­go koń­ca — za prze­ka­zy­wa­nie dźwię­ków o wyso­kiej czę­sto­tli­wo­ści.
  2. Układ przed­sion­ko­wy: zawie­ra komór­ki two­rzą­ce narząd rów­no­wa­gi.
  3. Nerw słu­cho­wy pro­wa­dzi od śli­ma­ka do mózgu, któ­ry odbie­ra impul­sy elek­trycz­ne i inter­pre­tu­je je jako dźwięk.

Kora mózgo­wa zaj­mu­je się rów­nież selek­cją odbie­ra­nych bodź­ców, pod­czas któ­rej roz­po­zna­je, do jakiej gru­py nale­ży zali­czyć sły­sza­ne dźwię­ki: dźwię­ki alar­mo­we (wte­dy nastę­pu­je gwał­tow­na reak­cja, np. dźwięk klak­so­nu wywo­łu­je chęć uciecz­ki) i dźwię­ki infor­ma­cyj­ne  (np. ktoś mówi). Inter­pre­ta­cją sły­sza­nych dźwię­ków zaj­mu­je się mózg, przez co wła­ści­wiej było­by powie­dzieć, że czło­wiek (i nie tyl­ko) sły­szy mózgiem, a uszy to tyl­ko pośred­nik w dostar­cza­niu infor­ma­cji dźwię­ko­wych.

 

Jak rozpoznać problemy ze słuchem?

 

Do utraty słuchu najczęściej dochodzi powoli, na przestrzeni lat, a skutki niedosłyszenia ujawniają się stopniowo. Powoduje to, że osobom niedosłyszącym trudno jest ocenić, czy cierpią na niedosłuch. Istnieją jednak wyraźne oznaki świadczące o tym, że nasz słuch nie jest taki, jaki być powinien:
- Mają Państwo problem ze zrozumieniem rozmówcy przez telefon?
— Rodzina narzeka, że radio lub telewizor są ustawione za głośno?
— Trudno Państwu śledzić tok rozmowy w restauracji lub w miejscach gdzie panuje hałas?
— Często czują się Państwo zmęczeni po świętowaniu okazji rodzinnych ze względu na to, że wytężanie słuchu wymaga aż tyle wysiłku?
— Lepiej słyszą Państwo, widząc osobę, która mówi?
Wszystkie te sytuacje to typowe oznaki ubytku słuchu. Nie należy się jednak załamywać, nie trzeba się godzić z utratą słuchu. Można sobie pomóc !

 

Jak słyszy osoba z niedosłuchem ? Posłuchaj, a przekonasz się sam:

test słuchu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Symu­la­cje przy­go­to­wa­ne przez Pho­nak Pol­ska

 

 

Pogarszający się słuch powoduje, że pacjent ma coraz większy problem w rozmowie z innymi. Coraz częściej słyszy słowa niewłaściwe, przez co stale musi prosić o powtórzenie. Wszystko to powoduje, że osoby z wadą słuchu często tracą pewność siebie, co może mieć negatywny wpływ na ich ogólne samopoczucie i jakość życia.
Najczęściej występujące konsekwencje upośledzenia słuchu:
- Mniejsza zdolność koncentracji
- Słabsze rozumienie mowy
- Trudności w porozumiewaniu się z innymi
- Osłabienie pamięci 
- Mniejsza gotowość do zaakceptowania tego, co nieznane
- Coraz gorsze osiągnięcia w pracy
- Brak uznania ze strony innych
- Rozdrażnienie, stres, obniżenie nastroju