Przyczyny i rodzaje ubytków słuchu

 

Do utra­ty słu­chu naj­czę­ściej docho­dzi powo­li, na prze­strze­ni wie­lu lat, a skut­ki nie­do­sły­sze­nia ujaw­nia­ją się stop­nio­wo. Ten powol­ny pro­ces skut­ku­je tym, iż oso­bom nie­do­sły­szą­cym trud­no oce­nić, czy cier­pią na nie­do­słuch i od kie­dy pro­ble­my ze słu­chem poja­wi­ły się w codzien­nym funk­cjo­no­wa­niu.  Pierw­szy­mi oso­ba­mi, któ­re uświa­da­mia­ją sobie że coś jest nie tak są czę­sto krew­ni, przy­ja­cie­le czy zna­jo­mi z pra­cy. 

Nie tyl­ko oso­by w pode­szłym wie­ku cier­pią z powo­du ubyt­ku słu­chu. Nie­do­słuch jest czę­stym zja­wi­skiem wśród osób we wszyst­kich prze­dzia­łach wie­ko­wych, rów­nież u dzie­ci. 

Przy­czy­ny ubyt­ku słu­chu moż­na podzie­lić według róż­nych kry­te­riów. I tak, może­my wyróż­nić:

  • uby­tek słu­chu pier­wot­ny ( gene­tycz­ne uszko­dze­nie słu­chu, w tym zespo­ły cho­ro­bo­we, wady naby­te w okre­sie pre­na­tal­nym i oko­ło­po­ro­do­wym),
  • uby­tek słu­chu wtór­ny (nie­do­słu­chy wywo­ła­ne cho­ro­ba­mi lub infek­cja­mi: np. prze­wle­kły stan zapal­ny ucha, oto­skle­ro­za, cho­ro­ba Menie­ra, guz na ner­wie słu­cho­wym;  ura­zy aku­stycz­ne i mecha­nicz­ne, zatru­cia far­ma­ko­lo­gicz­ne, cho­ro­by nowo­two­ro­we czy nie­do­słu­chy postę­pu­ją­ce wraz z wie­kiem (tzw. pres­by­acu­sis)

.….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….….…..

WIEK CZĘSTOŚĆ
WYSTĘPOWANIA NIEDOSŁUCHU
nowo­rod­ki 2–3%
do 18 roku życia 5,00%
19–44 rok życia 4,5–5%
45–64 rok życia 14,00%
65–74 rok życia 23,00%
powy­żej 75 roku życia 35,00%

 

Ze wzglę­du na typ nie­do­słu­chu, tj. miej­sce uszko­dze­nia dro­gi słu­cho­wej, wyróż­nia się:

 

NIEDOSŁUCH PRZEWODZENIOWY- cha­rak­te­ry­zu­je się uszko­dze­niem lub blo­ka­dą dro­gi słu­cho­wej w uchu zewnętrz­nym lub środ­ko­wym. Cechą cha­rak­te­ry­stycz­ną dla tego typu nie­do­słu­chów jest obni­że­nie pro­gu sły­sze­nia w paśmie niskich czę­sto­tli­wo­ści, a tak­że wystę­pu­ją­ca rezer­wa śli­ma­ko­wa. War­to pamie­tać, że nie­do­słu­chy prze­wo­dze­nio­we, w więk­szo­ści przy­pad­ków, są nie­do­słu­cha­mi odwra­cal­ny­mi (po lecze­niu far­ma­ko­lo­gicz­nym lub zabie­gach oto­la­ryn­go­lo­gicz­nych).

NIEDOSŁUCH ODBIORCZY- cha­rak­te­ry­zu­je się uszko­dze­niem komó­rek słu­cho­wych w uchu wewnętrz­nym (w śli­ma­ku). Nie­do­słu­chy odbior­cze są naj­czę­ściej wystę­pu­ją­cym typem nie­do­słu­chu u osób star­szych i dzie­ci. Ich cechą cha­rak­te­ry­stycz­ną jest obni­że­nie pro­gu sły­sze­nia w paśmie wyso­kich czę­sto­tliow­ści, co powo­du­je w kon­se­kwen­cji nara­sta­ją­ce pro­ble­my ze zro­zu­mie­niem mowy (zwłasz­cza w warun­kach hała­su lub roz­mo­wy wie­lu osób jed­no­cze­śnie).

Nie­do­słu­chy odbior­cze są nie­do­słu­cha­mi trwa­ły­mi. Jedy­ną for­mą popra­wy sły­sze­nia są w tym przy­pad­ku urzą­dze­nia wspo­ma­ga­ją­ce sły­sze­nie, takie jak apa­ra­ty słu­cho­we czy implant śli­ma­ko­wy.

NIEDOSŁUCH MIESZANY- cha­rak­te­ry­zu­je się połą­cze­niem kom­po­nen­tów prze­wo­dze­nio­wych i odbior­czych. Nie­do­słu­chy typu mie­sza­ne­go są nie­do­słu­cha­mi o obni­żo­nym pro­gu sły­sze­nia (zarów­no prze­wod­nic­twa powietrz­ne­go, jak i kost­ne­go), cha­rak­te­ry­zu­ją­cy­mi się przy tym wystę­pu­ją­cą rezer­wą śli­ma­ko­wą.