Normy słuchu
W Polsce stosuje się dwie normy do określania niedosłuchu: WHO z 1997 roku oraz BIAP, przy czym pierwsza jest powszechniejsza. Ubytek słuchu jest mierzony na podstawie średniej progu słyszenia w kilku częstotliwościach, takich jak 500 Hz, 1000 Hz, 2000 Hz, 4000 Hz. Norma WHO '97 jest obecnie rekomendowana przez lekarzy laryngologów zgodnie z wytycznymi NFZ. Spotykany jest także procentowy opis niedosłuchu, jednak z racji braku ustalonego odniesienia nie stanowi on dobrego narzędzia diagnostycznego.
Klasyfikacja WHO
- 0-25 dB - norma słyszenia
- 24-40 dB - lekki ubytek słuchu
- 41-60 dB - umiarkowany ubytek słuchu
- 61-80 dB - znaczny ubytek słuchu
- powyżej 81 dB - głęboki ubytek słuchu
Klasyfikacja BIAP
- 0-20 dB - norma słyszenia
- 21-40 dB - lekki ubytek słuchu
- 41-70 dB - umiarkowany ubytek słuchu
- 71-90 dB - znaczny ubytek słuchu
- powyżej 91 dB - głęboki ubytek słuchu
Zalecenia
Jeśli występuje ubytek słuchu poniżej 25 dB, nie ma potrzeby podejmowania dodatkowych kroków.
W przypadku ubytku słuchu powyżej 26 dB, zauważa się utrudnienia w zrozumieniu cichej mowy. Z tego względu rekomenduje się wizytę u specjalisty w celu określenia potrzeby użycia aparatu słuchowego.
Przy ubytku słuchu na poziomie od 41 dB, zaleca się stosowanie aparatu słuchowego.
Jeśli poziom ubytku słuchu przekracza 61 dB, konieczne jest stosowanie aparatu słuchowego.